ก้าวข้ามความกลัว: บทเรียนจากการไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองต้องเสียใจภายหลัง

เมื่อต้นปีที่ผ่านมา ผมและเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งได้มีโอกาสพูดคุยกันถึงเรื่องที่เรามักจะพลาดโอกาสในการทำความรู้จักกับผู้หญิงที่พวกเราสนใจ เพียงเพราะพวกเรามีความกังวลและหวาดกลัวเกินกว่าจะเริ่มต้นเข้าไปทักทายในตอนแรก

เราได้สนทนากันต่อไปถึงความรู้สึกที่ย่ำแย่ยิ่งกว่าจากการที่ไม่ได้ลงมือทำอะไรเลย เพื่อนของผมคนหนึ่งได้กล่าวประโยคที่น่าสนใจขึ้นมาในระหว่างการสนทนาว่า "เพื่อน ผมรู้สึกแย่มากจนถึงขั้นต้องทุบพวงมาลัยรถในขณะขับรถ เพียงเพราะมัวแต่คิดว่าตัวเองช่างขี้ขลาดและโง่เขลาเหลือเกิน (ที่ไม่กล้าเข้าไปทักเธอ)"

คำพูดนั้นทำให้ผมฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า แท้จริงแล้วการไม่กล้าเข้าไปทักทายผู้หญิงที่ตนเองสนใจนั้น ให้ความรู้สึกที่เลวร้ายยิ่งกว่าการถูกปฏิเสธเสียอีก ผมจึงสัญญากับตัวเองว่า ในครั้งต่อไปหากผมเริ่มรู้สึกกลัวจนไม่กล้าเข้าไปพูดคุยหรือทักทายใครสักคน ผมจะเตือนตัวเองว่า "อย่าปล่อยให้ตัวเองต้องกลับไปทุบพวงมาลัยอีก" ผมใช้ประโยคนี้เป็นดั่งคติประจำใจเพื่อสร้างแรงจูงใจในการขจัดความกลัว และผลักดันตัวเองให้กล้าที่จะเดินเข้าไปทำความรู้จัก

เพียงแค่ระลึกถึงคำนี้ มันช่วยเตือนความจำของผมถึงความรู้สึกกระวนกระวายใจจากการที่ไม่ได้ลองพยายาม... เพราะการไม่พยายามเลยต่างหากคือวิถีของผู้แพ้ที่แท้จริง และผมก็ไม่อยากเป็นคนเช่นนั้น

ในปัจจุบัน ทุกครั้งที่ผมเริ่มรู้สึกปั่นป่วนในท้อง และ "ตัวตนที่ขี้แพ้" ภายในใจเริ่มพยายามโน้มน้าวให้ผมอยู่เฉยๆ ผมจะบอกกับตัวเองทันทีว่า "อย่าปล่อยให้ครั้งนี้ต้องจบลงด้วยการทุบพวงมาลัย" แล้วหลังจากนั้น ผมก็ได้ยินเสียงของตัวเองที่เอ่ยออกไปว่า...

"สวัสดีครับ ผมชื่อโจ คุณชื่ออะไรครับ?"